zeelandinternetkrant

    17 januari 2012                                                                                     zeelandkrant@zeelandnet.nl

Tien eurojaren later

door Hans Lander

1 januari 2012 was het tien jaar geleden dat de euro werd ingevoerd. Er lijken voldoende redenen om ons af te vragen of we achteraf gezien nog wel echt blij kunnen zijn met die invoering. We kunnen allemaal dagelijks vaststellen dat de prijzen in het bijzonder voor het eerste levensonderhoud buitensporig gestegen zijn. Statistici, economen en politici mogen dat dan ontkennen, iedereen die weleens boodschappen doet kent de werkelijkheid. Le Monde publiceerde gisteren een overzichtje van buitensporig  gestegen prijzen voor levensmiddelen en het verlies aan koopkracht sinds de invoering van de euro. Ook werd in het artikel gesignaleerd dat in veel gevallen de prijs lichtvaardig  te hoog in euros is berekend. Het beeld in Nederland zal ongeveer hetzelfde zijn .Ook hier zijn de kosten van het eerste levensonderhoud buitensporig gestegen en is prijs in guldens vaak ongerechtvaardigd omgezet in een gelijk bedrag in euros. Ook in ons land is de koopkracht daardoor ernstig aangetast. Waarschijnlijk zelfs bijna gehalveerd of erger. Mochten economen dit tegenspreken, laat het dan tot u doordringen dat economie geen wetenschap is en de meeste economen elkaar nakakelende kwakzalvers lijken.
Met de kennis van nu is in die kringen een vaak gehoorde smoes.
Terwijl het er nu juist om ging, dat zij toen die kennis en het vereiste inzicht hadden moeten hebben. Als sommigen al wel begrepen wat de gevolgen van de invoering van de euro zouden kunnen zijn, hebben zij daarover gezwegen. Het lijkt mij niet ver gezocht om bij een aantal mensen boos opzet te kunnen veronderstellen. De halvering van de koopkracht en de daardoor gestegen concurrentie- en winstpositie bracht het bedrijfsleven grote winsten.
Aanvankelijk.
Niet voorzien was dat de staf van de begeerte, gestimuleerd door banken en bedrijfsleven zou leiden tot een bijna ineenstorting van het internationale financiële stelsel.
Banken raakten aan de rand van een failissement en konden nog slechts gered worden door hulp van de overheid. Een aantal banken viel echt om, zoals Lehman Brothers.
Daarmee komen we op de kwalijke rol van de banken, de speculanten en het onzinnig naar schaalvergroting strevende internationale bedrijfsleven.Maar vooral die ambities bij de banken.
Onder stimulans van een aantal immorele bonusregelingen namen die risico's die zij gezien hun maatschappelijk functie niet hadden mogen nemen. Daarbij kwamen later praktijken aan het licht die onder rmeerals bedrog en oplichting kunnen worden beschouwd.Wat te denken van een beleggingsspaarregeling waarbij een deelnemer na een aantal jaren niets kreeg uitbetaald omdat er na aftrek van de "kosten"niets meer over was? Je hoeft geen groot jurist te zijn om dit te kunnen kwalificeren.
Veel groter is het bedrog dat verbonden was aan het op onduidelijke wijze in pakketten koppelen van onverantwoord hoge hypotheken.Grote bonussen stimuleerden dit gedrag. Dit criminele gedrag dat van de internationale financiële wereld feitelijk een aantal criminele organisaties maakte. Een ontwikkeling die eigenlijk al in gang is gezet door het bevorderen van het girale geldverkeer. Vanaf medio jaren '60 van de vorige eeuw kregen, ook in ons land, de werknemers hun loon gestort op een bank- of girorekening. De banken kregen daardoor de beschikking over gigantische geldstromen waarmee zij nog meer geld gingen creëren en de consumptie en andere bestediingen gingen aanmoedigen.Het werd steeds gemakkelijker om geld te lenen, ook wanneer dat eigenlijk niet verantwoord was. De consumenten werden er door uitgekiende reclamecampagnes toe verleid.
"Geniet nu, betaal later!"
Daarmee raken we aan de kern van de huidige problemen.